بهنگام شاهان با آفرين * پدر مادرش بود خاقان چين بدين روز پيوند ما تازه گشت * همه كار بر ديگر اندازه گشت ز پيروزگر آفرين بر تو باد * سر نامداران زمين تو باد همى گفت و خاقان به دو داده گوش * چنين گفت كاى مرد دانش فروش بايران اگر نيز چون تو كسست * ستايندهء آسمان او بسست بران گاه جايى بپرداختش * به نزديكى خويش بنشاختش بفرمان او هديه‌ها پيش برد * يكايك بگنجور او بر شمرد به دو گفت خاقان كه بىخواسته * مبادى تو اندر جهان كاسته گر از من پذيرفت خواهى تو چيز * بگو تا پذيرم من آن چيز نيز و گر نه ز هديه تو روشن ترى * بدانندگان جهان افسرى يكى جاى خرّم بپرداختند * ز هر گونه‌يى جامه‌ها ساختند بخوان و شكار و ببزم و بمى * بنزديك خاقان بدى نيك پى همى جست و روزيش جايى بيافت * به مردى بگفتارش اندر شتافت همى گفت بهرام بد گوهرست * از آهرمن بدكنش بدترست فروشد جهان ديدگان را به چيز * كه آن چيز گفتن نيرزد پشيز ورا هرمز تاجور بركشيد * بارجش ز خورشيد برتر كشيد ندانست كس در جهان نام اوى * ز گيتى بر آمد همه كام اوى اگر با تو بسيار خوبى كند * بفرجام پيمان تو بشكند چنان هم كه با شاه ايران شكست * نه خسرو پرست و نه يزدان پرست گر او را فرستى بنزديك شاه * سر شاه ايران بر آرى به ماه از ان پس همه چنين و ايران تراست * نشستنگه انجا كنى كت هواست چو خاقان شنيد اين سخن خيره شد * دو چشمش ز گفتار او تيره شد به دو گفت زين سان سخنها مگوى * كه تيره كنى نزد ما آب روى نيم من بدانديش و پيمان شكن * كه پيمان شكن خاك يابد كفن چو بشنيد خرّاد برزين سخن * بدانست كان كار او شد كهن كه بهرام دادش بايران اميد * سخن گفتن من شود باد و بيد چو اميد خاقان به دو تيره گشت * به بيچارگى سوى خاتون گذشت همى جست تا كيست نزديك اوى * كه روشن كند جان تاريك اوى يكى كدخدايى بدست آمدش * همان نيز با او نشست آمدش سخنهاى خسرو به دو ياد كرد * دل مرد بىتن بدان شاد كرد به دو گفت خاتون مرا دستگير * بود تا شوم بر درش بر دبير چنين گفت با چاره‌گر كدخداى * كزو آرزوها نيايد بجاى كه بهرام چوبينه داماد اوست * وزويست بهرام را مغز و پوست تو مردى دبيرى يكى چاره ساز * وزين نيز بر باد مگشاى راز چو خرّاد برزين شنيد اين سخن * نه سر ديد پيمان او را نه بن يكى ترك بد پير نامش قلون * كه تركان ورا داشتندى زبون همه پوستين بود پوشيدنى * ز كشك و ز ارزن بدى خوردنش